امروز هم سرآمد. عصر یک روز پاییزی تمام شد و شب فرا رسید. همه افراد خانه یک یک مرا ترک میگویند و میروند.من تنهایم انگار که یک چیز را گم کرده ام درست است ؛طبق عادت هر روزه چای ظهررا نخورده ام شاید همین مرا سر در گم کرده ولی نه .
به خودم فکر می کنم که تنها مانده ام و تمام شهر شلوغ است، مردم همه میگریند و من فکر می کنم.
ا...نها میگریند ،من به پیر مردی که دستانش ازسرما طاول زده ست و باز من کنار بخاری فکر می کنم.
انها میگریند و من به هر انچه داشته ام فکر میکنم ،به هر انچه نداشته ام فکر میکنم.
انها میگریندومن ثانیه های را که میگذرند می شمارم .
انها میگریند و من می نویسم.
انها میگریند و من می فلسفم.
انها می گریند و من شیشه ی عینکی را که تازه خودش را به دماغم اویزان کرده تمییز میکنم،شاید کم تر لک یا لکه ببینم.
انها میگریند و من بی جهت به مجری تلوزیون می خندم .
انها می گریند و من هم باید بگریم به حال اشفته خودم اما نه من باز هم فکر میکنم.